Homeopathie is een geneeskundige methode die reeds in de oudheid werd toegepast naast de allopathische door Hippocrates, de Vader van de Geneeskunde. 

Onder invloed van Galenus en doorheen de jaren werd de homeopathische methode vergeten tot de Duitse arts Dr. Samuel Hahnemann haar herontdekte. Hij heeft ernstig onderzoek gedaan naar deze methode, duidelijke wetmatigheden opgesteld en er de naam Homeopathie aan gegeven. 

Het eerste en het tweede principe

De gelijksoortigheidswet: “similia similibus curentur”

is het eerste en voornaamste principe. Het gelijke is met het gelijksoortige te genezen.

Met andere woorden: Een bepaald middel veroorzaakt bij gezonde proefpersonen herkenbare symptomen, dit is het geneesmiddelbeeld. Hetzelfde middel kan bij een  zieke met een gelijkaardig ziektebeeld genezing brengen.

De potentiëring

is het tweede principe:  door het verdunnen en bij elke verdunningsstap krachtig te schudden wordt niet alleen de giftigheid en nadelen van de stof weggenomen, maar wordt de werkingsenergie van de remedie versterkt.

Het ziektebeeld

Om het ziektebeeld van de patiënt te vinden, wordt gedurende een “intake”, de eerste en uitgebreide consultatie een ziektegeschiedenis afgenomen van heel de persoon, waarbij rekening gehouden wordt met zowel de geestelijke kenmerken als de lichamelijke.

Om de diagnosestelling te vervolledigen kan een klinisch onderzoek en andere onderzoeksmethoden een noodzakelijke aanvulling zijn.

Er wordt een onderscheid gemaakt worden tussen de kenmerken van de ziekte(n) en de specifieke kenmerken van de zieke. Daarom en wegens de medische handelingen is het logisch dat de homeopaat ook arts is.

De homeopathische remedie

Na de intake zoekt de arts-homeopaat naar het geneesmiddelbeeld van de homeopathische remedie die meest passend is bij het geheel van het ziektebeeld van de patiënt.

Dit unieke middel wordt dan éénmalig ingenomen om een tijdlang in te werken op de levensenergie en het herstel in te zetten. Dit is het principe van wat men noemt de Unitaire Homeopathie.

Hiertegenover staat de pluralistische en de complexhomeopathie die met verschillende middelen samen werkt in meer frequente innamen. Hiermee bestrijdt men eerder de symptomen zoals de reguliere geneeskunde dat doet met chemische middelen, zonder echte verandering en herstel aan te brengen aan de diepere verstoring. Evaluatie van de werking van de remedie is noodzakelijk na een bepaalde tijd: kort bij eerder acute toestanden, enkele weken bij de eerder chronische toestanden. Dit om de strategie van de behandeling verder te bepalen.

De homeopathische geneesmiddelen worden hoofdzakelijk bereid vanuit drie bronnen, de drie Rijken van de natuur: planten, dieren en mineralen. Eerst wordt de moedertinctuur gemaakt: dit is een aftreksel op basis van alcohol. Vervolgens zet men verdunningsreeksen op, waarbij na elke verdunningstrap krachtig geschud wordt (dynamisatie).

Van sommige stappen worden dan globulen en granulen met de verdunning doordrenkt, die dan de naam van het middel en zijn potentie krijgen.